Υπόσχεση (1η Θέση)
Κατηγορία: Ταινία
Πενήντα χρόνια πριν, δυο πιστοί φίλοι, ο Στέλιος Ελευθερίου και ο Λευτέρης Αβραάμ Γεωργίου από τα Λιβάδια Λάρνακας συναντιούνται λίγες μέρες πριν τον πόλεμο του 1974 και δίνουν μια αμοιβαία υπόσχεση. Υποσχέθηκαν να βοηθήσει ο ένας τον άλλο, σε περίπτωση που χρειαστεί κατά τον πόλεμο, που είχε ήδη ξεκινήσει. Ο Στέλιος ήταν παντρεμένος με την Έλλη Νικολάτζιη από την Αραδίππου και είχε δύο μικρά παιδιά την Τάσω και τον Μάρκο, ενώ ο Λευτέρης ήταν αρραβωνιασμένος. Λόγω όμως του πολέμου, o αρραβώνας του Λευτέρη δεν έγινε ποτέ, αφού οι δυο φίλοι κατατάγηκαν στον στρατό.
Πολέμησαν σε διαφορετικά σημεία, αλλά στις 14 Αυγούστου 1974, δόθηκε εντολή οπισθοχώρησης αφού οι Τούρκοι έβαλλαν από ξηρά και αέρα. Ο Στέλιος βρίσκεται ανεβασμένος σε ένα στρατιωτικό φορτηγό στο Παλαίκυθρο προσπαθώντας να διαφύγει. Η διαφυγή τους μπόρεσε να γίνει κατορθωτή χάρη στην ηρωική στάση πολλών συνταγματαρχών, ανάμεσα στους οποίους και ο Τάσος Μάρκου, στους οποίους ανατέθηκε να ανακόψουν στη Μια Μηλιά την προέλαση των Τούρκων προς την Αμμόχωστο. Καθώς όμως το στρατιωτικό φορτηγό κινείται οπισθοχωρώντας, ο Στέλιος αναγνωρίζει τραυματισμένο στην άκρη του δρόμου τον φίλο του τον Λευτέρη. Φωνάζει στον οδηγό να σταματήσει, αλλά αυτός δεν ακούει. Αμέσως πηδάει απ’ το φορτηγό και πάει να βοηθήσει τον φίλο του. Το φορτηγό φεύγει, αφού ο οδηγός δεν αντιλήφθηκε τι έγινε. Οι άλλοι στρατιώτες στο φορτηγό, είδαν τον Στέλιο, με αυτοθυσία να παίρνει τον φίλο του στους ώμους και να προσπαθεί να διαφύγει τρέχοντας. Ο Στέλιος έβαλε πάνω από τη ζωή του, τη φιλία και τη υπόσχεση που έδωσε. Ήταν μια πράξη αυτοθυσίας.
Η οικογένεια του Στέλιου καρτερούσε τη μέρα που θα επέστρεφε και θα τον αγκάλιαζαν ξανά. Πέρασαν πολλά λεωφορεία με αιχμαλώτους, έφτασε και το τελευταίο, αλλά ο Στέλιος δεν επέστρεψε. Η αναμονή και η αναζήτηση όμως, εξακολούθησε.
Τριάντα τρία χρόνια μετά το 1974, τα οστά των δύο φίλων βρέθηκαν στον ίδιο ομαδικό τάφο. Και οι δύο είχαν δεχτεί επτά σφαίρες πισώπλατα. Οι ίδιες σφαίρες που διαπέρασαν το σώμα του Λευτέρη, διαπέρασαν και το σώμα και του Στέλιου, που κρατούσε εκείνη τη στιγμή τον τραυματισμένο φίλο του, στους ώμους του. Ήρθε η μέρα που θα επέστρεφε ο Στέλιος στο σπίτι του, σε ένα μικρό κουτί. Μαζί και μερικά προσωπικά αντικείμενα που είχε πάνω του, κάποια κέρματα, η ζώνη του, ένα κομμάτι από τα ρούχα του, λίγο από το χώμα που τόσα χρόνια τον σκέπαζε… Η γυναίκα του όμως δε δέχτηκε να κηδευτεί σε ένα κουτί. Το κουτί το οποίο τους παραδόθηκε κρατήθηκε για τη φύλαξη των προσωπικών του αντικειμένων και τοποθετήθηκε στην είσοδο του σπιτιού του. Η κηδεία του έγινε στις 8 Αυγούστου το 2010 στην Αραδίππου.
Ο Στέλιος Ελευθερίου θα είναι για πάντα στην ιστορία της πατρίδας μας και στα βάθη της καρδιάς μας. Κρατάμε την ΥΠΟΣΧΕΣΗ του στον φίλο του και την κάνουμε ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΜΑΣ: έτσι να σηκώνουμε ο ένας τον άλλο γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε μαζί να σηκώσουμε και την Κύπρο μας πιο ψηλά.
2024-26
Τάξη Στ΄1
Εκπαιδευτικός: Άντρη Δημητρίου